Αν σπάσουμε τα ‘’Χρυσά Αυγά’’, ποιος θα δυσαρεστηθεί περισσότερο; Η κότα ή ο κτηνοτρόφος;

Βλέπω έπειτα από την άνοδο της χρυσής αυγής, συνθήματα των ‘’αναρχικών’’ στους τοίχους της μεγαλούπολης, ή και σε λιγότερο πολυσύχναστα σημεία γύρω από αυτή, το σύνθημα <<Σπάστε τα χρυσά αυγά>> με υπογραφή το Α έξω από τον κύκλο (έχει σημασία αυτό!) που δηλώνει μια συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα, η οποία διαμαρτύρεται με αυτόν τον τρόπο, κατά των αναμφίβολα νεοφασιστών, οπαδών του συντηρητισμού και συνεπώς κάθε είδους ρατσισμού.

            Οι επαγγελματίες επαναστάτες των αριστερών κομμάτων, μικρών και μεγάλων, έκαναν στη χώρα και τους ανθρώπους της, το μεγαλύτερο κακό! Δεν θα μπω όμως σε λεπτομέρειες, αφού πάνω κάτω γνωρίζουμε τα χάλια τους. Οι αναρχικοί από την άλλη, αν και δικαιολογημένοι για τις κατά καιρούς αντιδράσεις τους, απέναντι σε κάθε καταπιεστική εξουσία, δυστυχώς βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος! Αυτό σημαίνει πως είναι κοντόφθαλμοι, και πως το μίσος τους τυφλώνει. Έτσι το πρόβλημα παραμένει και ενισχύεται, ενώ αντί να έχουμε μια ουσιαστική αντίδραση, κατά του διεφθαρμένου συστήματος, αντιθέτως βοηθούν στο να παραμένει εδραιωμένο, στις σκέψεις και τις πράξεις μας. Διότι κάθε σύστημα για να συντηρηθεί, γνωρίζει καλά το πως πρέπει να επιτρέπει κατά κάποιον τρόπο, να δημιουργούνται αντιδραστικές ομάδες κατά αυτού. Το αποτέλεσμα είναι ένας αμοιβαίος κύκλος ταραχών, οι οποίες συντελούν στη διχόνοια του απλού κόσμου. Ένα μπερδεμένο και διασκορπισμένο πλήθος, είναι πάντοτε αδύναμο και ανίκανο, να φέρει σε πέρας το οποιαδήποτε φιλόδοξο σχέδιο, κατάρρευσης του.

            Εχθές μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας, μου είπε με υπερηφάνεια πως ο γιός της είναι βουλευτής της Χρυσής Αυγής! Επίσης πολύ αργότερα, περνώντας κοντά από τα γραφεία του φασιστικού κόμματος της περιοχής μου, είδα τα μέλη του που εισέρχονταν, να χαιρετούν φασιστικά προς τους νταήδες πορτιέρηδες, που φυλούσαν το χώρο! Ήταν μια εικόνα λυπηρή για την κατάσταση της χώρας που γεννήθηκα, στην οποία πολλοί άνθρωποι υπέφεραν από τον φασισμό, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αλλά πιο πρόσφατα και από τη χούντα των συνταγματαρχών. Τώρα θα μου πείτε, με μεγαλόστομη ανευθυνότητα, πως υπέφεραν σε αυτές τις περιόδους, μόνο όσοι αντιστέκονταν, επειδή είχαν διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες. Κι όμως! Η χειραγωγημένη σιωπή, για χάριν μιας άθλιας επιβίωσης, είναι το χειρότερο βασανιστήριο του κάθε ανθρώπου, σε αυτές τις περιόδους! Το να κοιτάς την γύρω σου κατάντια και να μην μιλάς, είναι ένας καθημερινός θάνατος!

            Ας επιστρέψουμε λοιπόν στην εποχή μας, που είναι της μόδας τα παραμύθια με τα χρυσά αυγά, τα οποία δεν τα γεννούν χήνες όπως στη γνωστή παιδική ιστορία, αλλά κότες, τις οποίες οι κτηνοτρόφοι τις παχαίνουν ώσπου να μεγαλώσουν, με τελικό σκοπό να σφαχτούν!

            Πολύς ντόρος γίνεται εδώ κι ένα χρόνο, για το αν έχει εκκολαφτεί ή όχι <<το αυγό του φιδιού>>. Εγώ όμως προτιμώ να αναλύσω, με καυστική σάτιρα, το αν τελικά η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα! Πολύ μπερδεμένη ιστορία, δεν συμφωνείτε; Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι η κότα γεννιέται από ένα αυγό! Τα αυγά αυτά τα γεννούν επίσης κότες, και πολλά από αυτά καταλήγουν ομελέτες ή αυγά μάτια στο πιάτο μας, όπως επίσης και η ίδια η κότα. Οι κότες επίσης γεννούν τους κόκορες, οι οποίοι καταλήγουν στο πιάτο μας νοθευμένοι με κρασί κατά προτίμηση. Βεβαίως μας ενδιαφέρουν περισσότερο ακόμη και από τους κόκορες, οι πραγματικοί υπαίτιοι για την πληθυσμιακή έκρηξη κοτών και αυγών! Ποιοί; Μα οι κτηνοτρόφοι που εμπορεύονται αυτά τα ζώα και τα παράγωγά τους! Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως οι κότες είναι οι κάθε λογής πολίτες, οι κόκορες οι διεφθαρμένοι πολιτικοί εκπρόσωποι του κράτους, τα χρυσά αυγά, οι  ανεγκέφαλοι και ακραίοι φασίστες, και οι κτηνοτρόφοι οι τράπεζες.

Οι κτηνοτρόφοι όπως είναι λογικό, νοιάζονται μόνο για το ολοένα και μεγαλύτερο κέρδος τους. Ταΐζουν τις κότες με φθηνές απομιμήσεις τροφίμων, και τελικά τις σφάζουν, όταν το ζώο αποδειχθεί άχρηστο πλέον για παραγωγή, ούτος ώστε να κερδίσουν ακόμη περισσότερα χρήματα. Μη φαντάζεστε όμως πως οι κότες, κάνουν πράγματι χρυσά αυγά! Οι κτηνοτρόφοι απλώς αγοράζουν βαφές αυγών, οι οποίες είναι μόδα στον σύγχρονο κόσμο εξαιτίας του χριστιανικής – εμπορικής περιόδου του Πάσχα, οι οποίοι παραπλανούν τους υποψήφιους αγοραστές, ώστε να νομίζουν πως τα αυγά που τους πωλούν είναι όντως πολύτιμα! Πρόκειται για κλασικούς απατεώνες δηλαδή και τίποτε άλλο! Η επιτυχία του εγχειρήματος, οφείλεται βέβαια και στην αδιαφορία των κοκόρων για τις κότες, οι οποίες μπορεί να αργούν, αλλά αντιδρούν κάποτε προς αυτούς. Η επιτυχία του εμπορίου των κτηνοτρόφων, οφείλεται αποκλειστικά στην ψεύτικη λάμψη των αυγών. Όπως τα περιτυλίγματα των δώρων, που σκόπιμα παραπλανούν τον παραλήπτη, για κοινωνικούς λόγους. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία! Οι κόκορες έτσι νομίζουν, πως είναι πολύτιμοι, επειδή θεωρούν τους εαυτούς τους υπαίτιους για τη δημιουργία τους! Δεν αργούν να το πάρουν επάνω τους, και επιδιώκουν να πάρουν ένα μεγάλο μερίδιο, από την παραγωγή των κοτών! Με την πονηρία που τους χαρακτηρίζει, έχουν από πριν φροντίσει, οι κότες να μην έχουν κανένα δικαίωμα διεκδίκησης κέρδους, από την πολύτιμη παραγωγή τους. Οι κότες απλώς κάθονται και θαυμάζουν τη λάμψη του χρυσού, και καμαρώνουν για το έργο τους, επειδή τους έμαθαν πως οι κόποι τους αξίζουν μονάχα υπερηφάνεια!

Τα χρυσά αυγά, που στην ουσία είναι γεννήματα των νοθευμένων τροφών, και των χημικών βαφών, δημιουργήματα των κτηνοτρόφων, κάποια στιγμή εκκολάπτονται τα κοτοπουλάκια που έχουν μέσα τους. Τα κοτοπουλάκια αυτά, ζαλισμένα από την ψεύτικη βαφή, αντικρίζουν για πρώτη φορά τους κτηνοτρόφους, τους οποίους νομίζουν για πατέρες τους. Με την πάροδο του χρόνου, τους σφηνώνεται η ιδέα πως θα μετατραπούν κάποτε σε κτηνοτρόφους! Στην πραγματικότητα δεν γίνονται παρά κόκορες, που εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες, ή κότες χωρίς δικαιώματα. Έτσι ο εγωισμός μέσα τους μεγαλώνει σε επικίνδυνα επίπεδα, και το βάζουν σκοπό να πάρουν τη θέση των κτηνοτρόφων! Οι κτηνοτρόφοι όμως με την πονηριά τους, τους πείθουν πως ακόμη και ο ρόλος του κόκορα είναι σπουδαίος. Οι κοκορομαχίες τότε καλά κρατούν, και οι κτηνοτρόφοι βάζουν στοιχήματα ώστε να κερδίσουν περισσότερα ακόμη χρήματα. Το αποτέλεσμα είναι λοιπόν, οι ανήμπορες κότες, να παρασύρονται από τις κοκορομαχίες, και να εντυπωσιάζονται από τις αιματηρές τους μάχες. Ξεσηκώνονται κάποια στιγμή, με κύριο αίτημα το δικαίωμα ψήφου, αφού δεν έχουν βλέψεις για την ανατροπή των κτηνοτρόφων. Το καταφέρνουν τελικά, και επιλέγουν με δημοκρατικό τρόπο τον πιο δυνατό κόκορα, κατά τη γνώμη τους. Οι κόκορες ξεχνούν με την πάροδο του χρόνου, την παρουσία των κτηνοτρόφων, και αφοσιώνονται στην επίβλεψη των χρυσών αυγών, για να σιγουρευτούν πως θα εκκολαφθούν τη στιγμή που πρέπει. Τα χρυσά αυγά εκκολάπτονται και τα κοτόπουλα γίνονται κότες που θεωρούν απειλή τους κόκορες. Για να τους εκδικηθούν, σπάνε τα χρυσά τους αυγά, επειδή τα θεωρούν κληροδότημα από τους κόκορες. Ορισμένα από αυτά όμως, ήταν σχεδόν έτοιμα να εκκολαφθούν, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τερατογενέσεις! Τα δύστυχα αυτά πλάσματα, πείθονται εύκολα από τις κότες, πως οι κόκορες είναι η πραγματική απειλή.

Αποφασίζουν να στραφούν εναντίον τους, ενώ οι κτηνοτρόφοι απολαμβάνουν το θέαμα, και βάζουν στοιχήματα με την ελπίδα να έχουν κάποιο κέρδος. Πολλοί κόκορες καταφέρνουν να γλιτώσουν, υπό την προστασία των κτηνοτρόφων. Οι κότες και τα γεννήματα από τα χρυσά αυγά, παλεύουν για να μην εξαφανισθούν. Το καταφέρνουν  και οι δύο, βασιζόμενοι στα λόγια των κτηνοτρόφων: <<Η ουσία στην επιβίωση είναι η υπερηφάνεια να παραμένεις ο εαυτός σου!>> (Συνεχίζεται)

Ο μπαμπούλας και ο ραγιάς!

''Όστις εταίρους δέδοικε, δούλος ων λέληθεν εαυτόν''. 
Αντισθένης.
*όποιος φοβάται τους άλλους, γίνεται δούλος χωρίς να το καταλάβει.

Ορισμένοι άνθρωποι είναι τραγικοί! Είναι τόσο κακοήθεις, που επιθυμούν να τους επευφημούν οι δούλοι τους, παρά να κερδίζουν τον ειλικρινή σεβασμό του πλήθους. Σε αυτό συμβάλλει η απολυταρχική μας παιδεία, και η τεμπελιά μας! Άνθρωποι που επιμένουν στον καπιταλιστικό ξεπεσμό (Όχι δεν είμαι αριστερός!) και βάζουν την καριέρα τους, πιο πάνω ακόμα και από τους δικούς τους ανθρώπους, είναι πραγματικά για λύπηση κι όχι για εκδίκηση ή κατανόηση! Όταν κάποιος άνθρωπος αναλάβει τις μεγαλεπήβολες ευθύνες του, σε κάποιο έργο, ή όντας ιεραρχικά ανώτερος από τους υπόλοιπους, σε κάποια εταιρία, θελήσει να επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, στη διαχείριση της εργασίας, αμέσως οι περισσότεροι απαίδευτοι και κακομοίρηδες άνθρωποι, αρχίζουν να τον περιτριγυρίζουν, με τα καλά τους λόγια, νομίζοντας πως κάτι θα κερδίσουν! Διαθέτει σχεδόν πάντα, το ανάλογο ψαρωτικό ύφος, και καταφέρνει εξαιτίας της θέσης του, να τρομοκρατεί τα ανθρωπάκια – εργάτες, ώστε να τα αναγκάζει να δουλεύουν με περισσό ζήλο! Τα μικρά ανθρωπάκια, εξαιτίας της ιεραρχικά κατώτερης θέσης τους, χωρίς να το καταλαβαίνουν, φέρουν την ευθύνη του ηθικού τους ξεπεσμού, διότι είναι υπαίτιοι για τα δικαιώματα που δίνουν σε έναν άνθρωπο, ώστε να θεωρήσει μεγάλο τον εαυτό του! Ο μπαμπούλας – καριερίστας, έχει συγκεκριμένους σκοπούς στη ζωή του: να βγάλει αρκετά χρήματα, να τον σέβονται, και να τον μιμούνται!

Όμως στην άλλη άκρη, βρίσκονται εκείνοι που νομίζουν πως κάτι μπορεί να κερδίσουν, υπακούοντας με σκυφτό το κεφάλι. Τι παραπάνω κερδίζουν όμως από την ησυχία τους; Τίποτα! Νεκρική σιγή λοιπόν, προτιμά ο φιλήσυχος ανθρωπάκος, διότι τον έμαθαν από πάππου προς πάππου, πως δεν αξίζει μία σε αυτή τη ζωή, και πως πρέπει να σέβεται κάθε μορφή χειραγώγησης του! Όταν κάποιος άλλος παίρνει την ευθύνη της επιβίωσης σου, σε κάποιο εργασιακό περιβάλλον, σου δημιουργείται η ψευδής εντύπωση πως γλιτώνεις το περισσό άγχος και πως κερδίζεις προσωπικό χρόνο, εφόσον οι ανώτεροι ιεραρχικά από σ’ ένα, αφοσιώνονται στην καριέρα τους, ενώ εσύ απλώς κοιτάς τη δουλειά σου. Μέγα λάθος! Τα άγχη σε ένα εργασιακό – δουλικό περιβάλλον, είναι αρκετά ώστε να σου δημιουργήσουν ακόμη και προβλήματα στην υγεία σου! Κατά περιόδους, ο κατώτερος ανθρωπάκος, βρίσκει την ευκαιρία να σηκώσει κεφάλι, ώστε να νομίζει πως κάτι μπορεί να αλλάξει, αλλά τελικά παραδέχεται την αδυναμία του, και επιλέγει να βλαστημά στα κρυφά, την κοινή του μοίρα. Ξεσπώντας πού και πού, τελικά συγκρατείται και επιβιώνει όπως εκείνος νομίζει, παρά την εμφανή απουσία κάθε ένδειξης ζωής! Είναι απίστευτο, το πώς αυτά τα υποτυπώδη πλάσματα, συνεχίζουν να επιβιώνουν σε αυτόν τον πλανήτη, και μάλιστα να διαιωνίζουν το είδος τους! Καμιά μορφή αξιοπρέπειας, δεν υπάρχει στους ραγιάδες! Ο νεκρό - ζωντανός αυτός τύπος ανθρώπου, είναι η προσωποποίηση της κακομοιριάς! Αναπνέει και νομίζει πως ζει, περπατάει και νομίζει πως κάπου θα καταλήξει. Μεγαλοποιεί το θάνατο μέσα από ψευδαισθήσεις, της ύπαρξης μιας άλλη ζωής, και πιστεύει σε μύθους εξαιτίας της ανημποριάς του, να αλλάξει τη νοοτροπία του. Μεγαλοποιεί επίσης και την εργατική του θέση στην κοινωνία, ώστε να μπορεί να υποφέρει τη δουλεία του, και δημιουργεί μια υπερηφάνεια, επηρεασμένη από την ανάγκη του να υπάρχει, κατά κάποια έννοια, μέσα στον κόσμο.

Την ανάγκη αυτή, κάποιος πιο συνετός, την μετατρέπει σε μια αγωνιώδη αναζήτηση της μοναδικότητας του, μέσα στον κόσμο. Θαρραλέος από τις αλήθειες που πρόκειται να ανακαλύψει, μέσα από τον σκληρό και μοναχικό του αγώνα, κατανοεί τελικά τη θέση του και την σημαντικότητα του, μέσα στο θαύμα της ζωής, ώστε μετατρέπει αυτή τη μάζα από δειλία και ψέμα, σε έναν ήρωα που επιθυμεί να θυσιαστεί για τις αξίες της ζωής, παρά να επιβιώνει απλώς, στις συνθήκες που του έχουν επιβληθεί από τα μεγάλα ανθρωπάκια του κόσμου.

ΤΑ ΜΑΘΕΣ; ΠΕΘΑΝΕΣ!

Ίσως το συγκλονιστικότερο κείμενο που διάβασα τελευταία, χωρίς υπερβολή! Και πώς να μην είναι, αφού στο υστερόγραφο αναφέρεται πως: <<H υπογράφουσα είναι άνεργη εδώ και 2,5 χρόνια, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, χρεωμένη μέχρι το λαιμό>>.

Παραθέτω για ευνόητους λόγους, και τη διεύθυνση στην οποία υπάρχει το κείμενο:

http://alithinapsemata.gr/true-lies-times/news/times-politics/2674-tamathes-pethanes.html

Διαβάστε το, μήπως και ξυπνήσουμε επιτέλους! Ο πόνος ενός αγνώστου, ας γίνει αφορμή για να μοιραστούμε, όχι τη μιζέρια μας, αλλά την οργή μας, σε αυτό που συμβαίνει! Χωρίς να ξεχνάμε πως η οργή χωρίς μίσος, είναι ίσως το κλειδί για να αλλάξουμε ακόμη και τον κόσμο!

ΤΑ ΜΑΘΕΣ; ΠΕΘΑΝΕΣ!

Δεν ζεις φίλε μου, απλά δεν το ξέρεις. Δεν ζεις, ακούς; Είσαι πεθαμένος εσύ κι όλο σου το σόι. Εσύ κι η οικογένεια σου, οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου, αυτοί που αγαπάς. Μόνο αυτοί που μισείς, αυτοί που σε θυμώνουν είναι ζωντανοί. Όλοι οι άλλοι, όλοι εμείς είμαστε πεθαμένοι. Απλά δεν το ξέρεις, όχι για άλλο λόγο, απλά γιατί δεν το είπαν στις ειδήσεις, δεν το συζήτησε η Τρέμη και η παρέα της , ούτε έγινε πρωτοσέλιδο. Κι έτσι εσύ, εγώ, οι περισσότεροι από εμάς ζούμε και ουσιαστικά δεν ζούμε. Είμαστε πεθαμένοι. Γιατί; Άκου λοιπόν…

Το μεγαλύτερο έγκλημα που έχουν κάνει σε βάρος του ελληνικού λαού είναι να τον μετατρέψουν σε ζωντανό –νεκρό. Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα ζόμπι παγκοσμίως. Αλήθεια σου λέω. Εάν δε με πιστεύεις κοίταξε γύρω σου. Κοίταξε προσεχτικά κι άφησε την καχυποψία στην άκρη κι επέτρεψε στις αισθήσεις σου να λειτουργήσουν. Πες μου τώρα, πόσους ανθρώπους είδες σήμερα να γελάνε; Πόσους έστω να χαμογελάνε; Πόσους να λένε αστεία στο δρόμο; Πόσους να απλώνουν το χέρι σε κάποιον άγνωστο; Πόσους να ονειρεύονται; Πόσους να κάνουν χαβαλέ μεταξύ τους; πόσους να «πετάνε» στα ουράνια κοιτώντας το ταίρι τους; πόσους να χαίρονται με τον ήλιο; Πόσους να κρατάνε λουλούδια στο χέρι; Πόσους να σου λένε μια ζεστή καλημέρα χωρίς να σε γνωρίζουν; Πόσους να σε πλησιάζουν λέγοντας σου μια πετυχημένη ατάκα; Πόσους να σου σφίγγουν το χέρι νιώθοντας ότι δεν έχεις κέφι; Πόσους να σου χτυπούν την πλάτη βλέποντας ότι πονάς; Πόσους τέλος πάντων βλέπεις δίπλα σου που ζουν την στιγμή τους; σκέψου το λίγο…

Εγώ δεν βλέπω κανέναν. Είναι όλοι κατηφείς, εκνευρισμένοι, χωρίς χιούμορ, χωρίς ξεγνοιασιά, χωρίς χαμόγελο. Λες κι όλοι ζουν στην αγέλαστη χώρα. Στην χώρα που το χαμόγελο φορολογείται. Κι όλοι σφίγγουν τα χείλια μην και τους μπει κανένας καινούργιος φόρος στη πλάτη. Εμένα αυτή η παγωμάρα- μουγγαμάρα ένα πράγμα μου λέει : ότι όλοι έχασαν την ελπίδα τους.

Κανείς δεν περιμένει κάτι, κανείς δεν παλεύει για κάτι, κανείς δεν νοιώθει κάτι. Όλοι μουτρωμένοι, βαρεμένοι, χωρίς αύριο. Εκεί έφτασαν ένα ολόκληρο λαό. Ή μάλλον την πλειοψηφία του λαού. Γιατί είναι κι οι άλλοι. Οι λίγοι, αυτοί που ότι και να γίνει την έχουν κάνει την δουλειά τους, τα έχουν φάει τα λεφτά μας, κι έτσι καρφάκι δεν τους καίγεται. Είναι στην δική τους φάση- αφασίας όπου το μόνο που τους νοιάζει είναι να αυγατίσουν αυτά που έχουν στις ξένες, πάντα, τράπεζες και κάθονται. Αλλά δεν είναι αυτοί το θέμα μου σήμερα. Θα έρθει κι εκείνων η σειρά.

Το θέμα μου είσαι εσύ κι εγώ. Εσύ κι εγώ που ζούμε και δεν ζούμε. Εσύ κι εγώ που δεν ελπίζουμε σε τίποτε. Λες και μας νάρκωσαν τον εγκέφαλο, λες και μας σκότωσαν την σκέψη φερόμαστε σαν να μην έχουμε αύριο. Σαν να μην έχουμε τίποτε. Και δεν είναι έτσι που να πάρει η ευχή.

Οκ. Η προπαγάνδα είναι τεράστια, είναι πολύπλοκη, συνεχής, αδιάκοπη. Εδώ και δύο χρόνια μας άλλαξαν τα φώτα. Η κρίση, οι φόροι, τα μνημόνια, οι δόσεις, η φτώχεια, η έξοδος από το ευρώ, η επιστροφή στην δραχμή, η ανεργία, η πείνα και, και, και, και,…. Δεν έχει τέλος η προπαγάνδα. Όχι ότι είναι ρόδινα τα πράγματα. Σίγουρα δεν είναι. Σίγουρα υπάρχει φτώχεια, σίγουρα η ανεργία έχει χτυπήσει κάθε ελληνικό σπίτι.

Αλλά ρε φίλε στάσου λίγο και σκέψου. Κι ας έχεις άδειο στομάχι, κι ας πεινάς.

Αξίζει τον κόπο να μην ζεις την ζωή σου; Αξίζει τον κόπο να μην παλεύεις για τίποτε; Αξίζει τον κόπο να σηκώνεις τα χέρια ψηλά και να παραδίνεσαι; Αξίζει τον κόπο να παραχωρείς όλα σου τα δικαιώματα εν μια νυκτί; Αξίζει τον κόπο να δέχεσαι να σου πετσοκόψουν τον μισθό προκειμένου να μην σε απολύσουν; Αξίζει τον κόπο να μην έχεις δεκάρα, ή μάλλον ευρώ , να βγεις μια βόλτα κι ας δουλεύεις σαν τον σκύλο; Αξίζει τον κόπο να βλέπεις τους γονιούς σου, γέροντες κι οι δυο να περιμένουν στην ουρά για να πάρουν τα τελειώματα στη λαϊκή; Αξίζει να μην έχεις να αγοράσεις ένα παιχνιδάκι στο πιτσιρίκι σου; Αξίζει να ξεγελάς την πείνα της οικογένειας σου με παξιμάδια; Αξίζει τον κόπο να τρέμει το φυλλοκάρδι σου για το τι θα σου φέρει το αύριο; Αξίζει τον κόπο να κρύβεσαι από όλους και να έχεις μόνο σύντροφο τον φόβο;

Τον φόβο που άλλοι σου φύτεψαν στο μυαλό.

Αξίζει τέτοια ζωή; Για να ζήσεις έτσι ήρθες σε αυτό τον πλανήτη; Για να μην αφήσεις τίποτε, καμία σκέψη, καμία πράξη την οποία θα μνημονεύουν οι άνθρωποι που σε έχουν αγαπήσει όταν εσύ θα έχεις φύγει;
Όχι ρε φίλε. Δεν είναι αυτή η ζωή σου. Δεν είναι αυτοί οι στόχοι σου. Δεν είναι αυτό το όνειρο σου. Δεν είναι αυτό που εσύ φαντάστηκες. Ζεις αυτό που οι άλλοι θέλουν να ζεις.

Για αυτό σου λέω. Ξύπνα. Μίλα. Βρες την δύναμη και χτύπα τον φόβο που σε έχει κάνει μια χαψιά, στάσου στα πόδια σου, στο ανάστημα σου και ΖΗΣΕ. Έρχονται εκλογές φίλε μου, αυτοί οι γελοίοι τύποι που μας κυβερνάνε κάνουν ήδη τους συσχετισμούς τους , τις ίντριγκες τους, τα μοιράσματα τους, και βασίζονται στην δική σου κατάσταση.

Σε θέλουν ζόμπι για να ψηφίσεις αυτό που τους εξυπηρετεί. Ή καλύτερα να μην ψηφίσεις καθόλου. Να απέχεις. Η γνώμη σου, η αντίδραση σου να μην φανεί πουθενά. Ξύπνα λοιπόν κι όταν θα έρθουν οι εκλογές δώσε τους να καταλάβουν. Ψήφισε και ψόφησε τους όλους αυτούς που σε έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Δείξε τους εσύ τι είναι φόβος. Κάνε το έγκλημα τους μπούμερανγκ και ρίξτο στα μούτρα τους. Κι αναστήσου φίλε μου. Σου έχει δοθεί το μεγαλύτερο δώρο, να είσαι ζωντανός μην το φτύνεις έτσι.

Υ.Γ. H υπογράφουσα είναι άνεργη εδώ και 2,5 χρόνια, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, χρεωμένη μέχρι το λαιμό και έχει βρεθεί πολλές φορές σε απελπισία γιατί δεν υπήρχε φαγητό για τα παιδιά. Αλλά η μαγεία είναι και την φτώχεια να την περιγελάς.

Νάντια Τριανταφύλλου για τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

 

Αλληλεγγύη; Tι είναι αυτό;

Ο μεγαλύτερος φόβος των συνετών ανθρώπων, στις δύσκολες εποχές, ήταν η έλλειψη αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Στην καλύτερη περίπτωση, η αγάπη μεταμορφώνονταν σε λύπη, κάτι που αφαιρεί την αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, από το είδος μας. Η λύπη δεν είναι αγάπη! Το να κάνεις το χρέος σου στην κοινωνία, το να βοηθήσεις κάποιον που έχει ανάγκη, επειδή θέλεις με αυτόν τον τρόπο να προβάλεις το Εγώ σου, αυτό δεν είναι συμπόνια! Είναι η πιο εγωιστική καλοσύνη, που στην πραγματικότητα, είναι μια κρυφή φιλοδοξία, η οποία κινεί τα νήματα της πράξης αυτής. Αλλά πίσω από αυτούς τους λόγους, υπάρχει στα βάθη της ύπαρξης μας, η πραγματική αιτία, που μας οδηγεί σε αυτούς τους τύπους αισχρής αλληλοβοήθειας. Δεν είναι άλλος παρά ο φόβος του θανάτου! Είναι μια απόδειξη, πως οι άνθρωποι που επιλέγουν αυτές τις απλές πρακτικές, βοήθειας προς τον ‘’πλησίον’’ τους, ενδιαφέρονται περισσότερο για τη δική τους υστεροφημία, εξαιτίας του εγωιστικού, μονόπλευρου φόβου τους, για την αναπόφευκτη μελλοντική τους απώλεια.

Για ένα μικρό διάστημα, πίστεψα πως η οικονομική κρίση, θα δημιουργούσε ανάμεσα στους ανθρώπους, πραγματική αγάπη χωρίς οφειλές. Πόσο λάθος έκανα όμως! Το ένστικτο της επιβίωσης, κατάφερε να αποδειχθεί ισχυρότερο από την αγάπη, διότι δρα απολύτως εγωιστικά, κάνοντας κακό στην κοινωνία μας. Αντί να προχωρήσουμε, έχοντας αγάπη μέσα μας, για την αξιοπρεπή επιβίωση μας, αρκεστήκαμε στο να αμπαρωθούμε, στους ήδη κατασκευασμένους, μικρόκοσμους μας, επειδή φοβηθήκαμε την προσπάθεια απαγκίστρωσης μας, από το ζωώδες Εγώ μας!

Η αγάπη προϋποθέτει θυσίες, κι εμείς είμαστε γεμάτοι βάσανα. Ποιο το δυσάρεστο αποτέλεσμα; Αρκετά από τα μαγαζιά που έκλεισαν, μετατράπηκαν σε στέκια τοκογλύφων! Κάνω λόγο για τα καταστήματα ‘’Αγοράς Χρυσού’’, που τιτλοφορούνται διαφορετικά, και ως ‘’Ενεχυροδανειστήρια’’. <<Ο θάνατος σου, η ζωή μου>> δηλαδή, υπό την αιγίδα της πολιτισμικής μας ‘’Ανάπτυξης’’.  (Συνεχίζεται)